Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΙ ……ΘΥΜΩΝΕΙ

Η πλατεία των Γιαννάδων είναι μια όμορφη πλατεία σ’ ένα
παραδοσιακό χωριό. Δεν έχει ξεχωριστό όνομα σαν τις πλατείες της
πόλης, είναι απλά η πλατεία του χωριού, η ιστορία της είναι τόσο παλιά
όσο και το χωριό.
Ας φανταστούμε το χωριό μας χωρίς πλατεία, χωρίς τα καφενεία, στο
μυαλό μας έρχεται η εικόνα ενός χώρου ερημικού, χωρίς ζωή.
Ας προβληματιστούμε στο εξής: ποιες κοινωνικές ανάγκες οδήγησαν τις
ανθρώπινες κοινωνίες να οργανώνουν το χώρο κατοικίας τους γύρω από
κάποια κεντρικά σημεία, που συνήθως είναι πλατείες, δηλαδή μια έκταση
πλατιά και επίπεδη, που συχνά επιδιώκεται να έχει σχήμα κυκλικό, και
συνήθως δέντρα που είναι τα φυσικά σκίαστρα τις μέρες του
καλοκαιριού.
Φαίνεται να είναι η δυνατότητα πρόσβασης και συνεύρεσης των
κατοίκων σ’ ένα δημόσιο χώρο για την επιτέλεση ζωτικών λειτουργιών
κάθε κοινωνίας: την απλή ανταλλαγή βλεμμάτων, ευχών, απόψεων για
θέματα καθημερινά, την οργάνωση και συμμετοχή σε πολιτιστικές και
πολιτικές δραστηριότητες.
Στο χώρο της πλατείας όλα αυτά τα χρόνια έχουν γίνει πολλά γεγονότα,
περπάτησαν πολλές γενιές χωριανών, συναπαντήθηκαν και
κουβέντιασαν, γλέντησαν, τραγούδησαν και χόρεψαν, καυγάδισαν,
συμφιλιώθηκαν και ερωτεύτηκαν.
Όσες και όσοι ζήσαμε την πλατεία του χωριού τις δεκαετίες του 1960 και
1970, αλλά και λίγο αργότερα, έχουμε στη μνήμη μας μια πλατεία που
έσφυζε από ζωή. Κι αυτό όχι μόνο τα καλοκαίρια, αλλά καθ’ όλη τη
διάρκεια του χρόνου, ιδιαίτερα τις Κυριακές και τις γιορτές.
Με την πάροδο του χρόνου, εκτός από το λεωφορείο που
πηγαινοέφερνε κόσμο στην πόλη, άρχισαν να ‘έρχονται κι άλλα μικρά
αυτοκίνητα, που με το χρόνο πύκνωσαν, πολλαπλασιάστηκαν κι εδώ και
κάμποσα χρόνια αράζουν στο χώρο της πλατείας σαν κοπάδι.
Κι αρχίζει σιγά σιγά ο θυμός, γιατί η πλατεία δεν έγινε για πάρκινγκ,
άλλος είναι ο προορισμός της, είναι πλατεία, είναι χώρος κοινόχρηστος
όπου καθένας μπορεί να κάνει τη βόλτα του ανενόχλητος και κάθε παιδί
να παίζει ελεύθερα.
Η βόλεψή μας δεν μπορεί να είναι πάνω απ’ τα δικαιώματα των
πολλών, πάνω απ’ τα δικαιώματα των παιδιών μας και πάνω από το
νόμο.

Η πλατεία είναι κοινόχρηστος χώρος που δεν περνάει <<χρησικτησία>>
και ανήκει το ίδιο σε όλους, ντόπιους και ξένους και αλλοδαπούς,
χριστιανούς και αλλόθρησκους είναι χώρος συνάντησης κατοίκων και
επισκεπτών, χώρος για τα παιδιά, για εκδηλώσεις, για να γυρίζει ένα
ασθενοφόρο ή το λεωφορείο και για άλλες κοινωνικές δραστηριότητες.
Το παρκάρισμα αυτοκινήτων στην πλατεία δεν πρέπει να επαφίεται στη
θέληση του εκάστοτε προέδρου ή του κοινοτικού συμβουλίου να κλείνει
και να ανοίγει κατά το δοκούν.
Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν, για τον Χειμώνα το κοινοτικό πάρκινγκ,
για το καλοκαίρι, όπως γίνεται μέχρι σήμερα, μπορεί να προστεθεί και η
αυλή του Δημοτικού σχολείου.
Οι παραπάνω χώροι μαζί με άλλες θέσεις στάθμευσης σε διάφορα
σημεία του χωριού επαρκούν για τις ανάγκες μας για όλο το χρόνο.
Aς καταλάβουμε όλοι ότι πρέπει να μπουν κανόνες τους οποίους πρέπει
να σεβαστούμε και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, μια πλατεία χωρίς
αυτοκίνητα, είναι προς το συμφέρον του χωριού μας.
Συμπερασματικά, σύνθετα θέματα, όπως οι λειτουργίες των δημόσιων
χώρων, απαιτούν την ευρύτερη δυνατή εμπλοκή κατοίκων και φορέων
της τοπικής κοινωνίας σε έναν διάλογο οργανωμένο, με καλή διάθεση,
όπου θα προέχει το ενδιαφέρον για το μέλλον του χωριού.